آستانه‌ی تحمل را چگونه بالا ببریم؟
صبر ساده نیست، به‌خصوص در مقابل ناملایمات زندگی. گاهی آدم مجبور است خیلی سختی بکشد و ضعف جسمانی یا روحی دارد و نمی‌تواند تحمل کند. تحمل مدلی از صبر است با این تفاوت که صبری است که فقط در شرایط ویژه پیاده می‌کنی، صبری که با سختی آن را به کار می‌بندی. طبق اصطلاح من، صبر فعال صبری است که در حال تلاش هستی، اطلاعات و داده جمع کنی تا به تصمیم درست برسی.
بهترین کار این است که تبعات و نتایج را در جا تصور کنی. مثلاً با خودت بگویی: بله درست است، زیر فشار هستم و داغونم، اما اگر زیر این داستان کم بیاورم و بی‌طاقتی کنم و یک تصمیم شتاب‌زده بگیرم، آخرش چه خواهد شد؟ پس تحمل همان صبر اجباری است؛ صبری که طی آن تمام عوامل در حال فشار آوردن به تو هستند و می‌گویند طاقت نیاور، ولی تو می‌دانی اگر صبر کنی این مسئله به تو کمک می‌کند و آینده خوب است.
اگر در آن لحظه که تحت فشار هستی عجولانه رفتار کنی، ممکن است بعدها به حدی ضرر کنی که نتوانی جبران کنی و جای هیچ ریکاوری هم باقی نماند.
پس قدم اول: ببینی نتیجه چقدر می‌تواند به تو خسارت بزند؛ محاسبه و پیش‌بینی آن شرایط، به‌طور اتوماتیک تحمل تو را بالا می‌برد. قدم دوم: ببینی چه چیزهایی می‌تواند فضای تحمل را تلطیف کند؛ یعنی عواملی که به تو فشار می‌آورد را بررسی کنی و برنامه‌های کاری روزمره‌ات را طوری تنظیم کنی که شرایط موجود را بهتر کند. روش سوم: دوری کردن از مکالماتی که روی تحمل ما تأثیر می‌گذارند؛ مدیریت کلام. بعضی افراد هستند که باید از آنها دوری کرد چون صحبت کردن با آنها سمی است و تحمل ما را کاهش می‌دهد.