ناموس و غیرت: حمایت یا کنترل؟
وقتی مردی زن را ناموس خودش می‌داند، به او حس مالکیت دارد و این مسئله کاملاً اشتباه است و ارتباط دوطرفه را خدشه‌دار می‌کند؛ مرد خود را مالک بی‌چون‌وچرای زن و همه‌ی آنچه به زن مربوط است می‌داند. اعتقاد این‌چنینی به ناموس منجر به بروز ظلم می‌شود. ناموس به خودی خود کلمه‌ی دردسرسازی بوده و هست و باید با اصلاح فرهنگ و البته حفظ کرامت انسانی برای طرفین، به زنان و دختران اجازه داده شود زندگی اجتماعی فعالی داشته باشند.
پس نمی‌توان گفت زن ناموس و متعلق به مرد است. اما باید به احساس مسئولیت و احساسات مرد هم احترام گذاشت و به‌طور منطقی متعهدانه زندگی کرد، زیرا مرد ستون و رکن خانواده تعریف شده و باید از اعضای خانواده مراقبت کند. غیرت اگر به عنوان احساس مسئولیت و مراقبت مرد از زن باشد و در عین حال حقوق او را محترم بشمارد و زنان اجازه‌ی کار و تحصیل و شرکت در جامعه را داشته باشند، بسیار هم زیبا و پسندیده است.
اگر زنان مردان را به عنوان حامی داشته باشند و نه عامل کنترل‌کننده و سرکوب‌کننده، هر زمان که دچار مشکلات اجتماعی شوند با مطرح کردن موضوع با همسر، پدر یا برادر خود می‌توانند از عهده‌ی مسئله برآیند. گاهی مردان فقط نقش بازجو و کنترل‌کننده و طلبکار را بازی می‌کنند و زنی که در جامعه دچار مشکل شده با چنین مردی هرگز نمی‌تواند موضوع را مطرح کند و مجبور به پنهان‌کاری می‌شود.
غیرت و تعصب مردانه باید جهت‌گیری مثبت پیدا کند. در جوامع شرقی و کمتر توسعه‌یافته این احساسات بیشتر مشکل‌ساز است و تنها چاره‌ی آن آموزش و فرهنگ‌سازی و تغییر باورهای اشتباه است.