مهربانی و سخاوت اول به خود ما کمک میکند
اینها همه بخشی از زندگی است که اول از همه به خود فرد کمک میکند، تا دیگران.
یعنی این مهربان بودن و مفید بودن و سخاوت مند بودن، کمک میکند که ساختار ذهنی آدم درست ساخته شود و اعتماد به نفس مضاعفی پیدا کند، در جهت هر کاری که انجام می‌دهد، بنابراین این کارها ابزار هستند، تلاش آگاهانه یعنی هما ن ابزار، یعنی مهربانی یک ابزار است برای آرام کردن خودت و وقتی تو آدم آرامی هستی آرامشت را به طور عملی به دیگران منتقل میکنی، وقتی مفید هستی و کار مفیدی برای دیگران انجام میدهی در حقیقت به خودت یاد می دهی که داشته های خود را به نحو درست استفاده کنی. سخاوت مند بودن یعنی آنچه داری را با دیگران تقسیم کنی، بالاخره برای داشته هات زحمت کشیدی وقتی داری آن‌را با دیگران تقسیم میکنی، عملا آدم های دیگری رو تربیت میکنی که آنان هم چنین کاری را انجام بدهند و این کار را پیاده کنند در هر ابعادی که توان دارند.
ابعاد کار می‌تواند کوچک یا بزرگ باشد و با این کار یک جامعه ساخته می‌شود، که جای بهتری برای زندگی است و باز نفعش به خودت برمیگردد چون در همان جامعه زندگی میکنی، مثال یکی از چیزهایی که در کشورهای غربی و توسعه یافته می‌بینی این است که مردم مالیات می‌دهند و دولت هزینه میکند، برای مثال، معتاد ها و خلاف کاران و... و زنهای بی سرپرست و... به آنها جا و غذا … می‌دهند و این افراد شیک و مرتب زندگی می‌کنند و کلی هم هزینه دارند.
حالا تصور کن که شما در این موارد هزینه نکنی حالا چه دولت و چه غیر مستقیم از جیب مردم و آدمهای سخاوت مند.
تصور کن این کارها نشود همه این افراد با این همه مشکل در جامعه رها می‌شوند و در تو اجتماع منتشر می‌شوند و جامعه خراب و پر مصیبتی را برای همه می سازند.
فاجعه‌ای را نمی‌توان جمع کرد و نمی‌توان آن را به سامان رساند بنابراین به دردسری ختم می‌شود که نگو و نپرس.
پس بهترین کاری که می‌توان انجام داد همین است، سخاوتمندی به خود جامعه و انسان برمیگردد با این کار جامعه‌ای را تربیت میکنی که در حد توانت برایش سرمایه‌گذاری کرده‌ای و این جامعه جای بهتری برای زندگی خواهد بود.