اخلاق نسبی است؛ پس خودت را درست ارزیابی کن
اخلاق یا هرچیز که در جوامع بشری پذیرفته است اصلی است که طی آن افرادی که باهم خوب هستند، با هم می‌مانند و مجموعه اشتراکاتی دارند که آنها را کنار هم نگه می‌دارد.
البته گاهی اجبار جغرافیایی یا عقیدتی درصدی از افراد را علیرغم میل باطنی وادار به اشتراک تراشی می‌کند.
مدت زمانی که افراد با هم بوده اند باعث شده گوشت و پوست و خون شان در هم تنیده شود، پس با خود ارزیابی و ارزیابی پارتنر و ارزیابی آنچه خواهیم یافت و آنچه خواهیم باخت، می‌توان به تصمیم درستی رسید و همان طور که گفته شد، اگر نمره بیش از ۵۰درصد را بتوانیم به ماندن در رابطه بدهیم، بهتر است آن را حفظ کنیم.
بسیاری از افراد در همین مقوله ارزیابی واقعی عمل نمی‌کنند، درست نمره نمی دهند و از زاویه درست به مسائل نگاه نمی‌کنند.
پس اخلاق و ارتباطات انسانی هر دو دارای مجموعه ای از پیچیدگی ها هستند و چون وابسته به عوامل متعدد و متنوعی هستند، مطلق نیستند.
در کنار این مسائل، گذر زمان، سن، جغرافیا، اعتقادات، سطح درآمد و کیفیت زندگی، پیشینه خانوادگی و... خلاصه فاکتورهای بی شماری بر ارزیابی انسانها و نمراتی که به خود و پارتنرشان اختصاص می‌دهند، اثر می‌گذارند.
بنابراین اخلاق نسبی است، در این حالت باید درصد احتیاط را بالا ببریم، کسی نمی‌تواند در این ارزیابی و مرزگذاری هر چند پزشک و استاد و مربی کارکشته ای باشد، دیگری را یاری دهد چون این مسائل کاملا به خود افراد بستگی دارد.
به صورت روتین خود انسانها بیش از هرکس می‌توانند خود را ارزیابی کنند، همیشه باید متوسط و averageرا در نظر گرفت. حتی فرمولی برای نمره ارزیابی وجود ندارد و باید میانگین گرفت، اگر ارزیابی درست مد نظرمان باشد، باید از خود فریبی بپرهیزیم.