رابطهٔ سالم: نشانه‌ها، گفت‌وگوی سازنده و هشدارها
روابط انسانی هم میدان نیاز و محبت‌اند و هم میدان تفاوت، قدرت، مرز و سوءتفاهم. رابطهٔ سالم رابطه‌ای نیست که در آن اختلاف وجود نداشته باشد؛ رابطه‌ای است که اختلاف در آن به تحقیر، ترس، خشونت یا نابودی استقلال تبدیل نشود.
اعتماد، احترام، حمایت، شفافیت، همدلی، توافق، امکان رشد و حق «نه» گفتن از عناصر اصلی رابطهٔ سالم‌اند. شدت احساس در آغاز رابطه، جای شناخت تدریجی و مشاهدهٔ رفتار در موقعیت‌های مختلف را نمی‌گیرد.
برای سنجیدن رابطه، کتاب پنج نشانه را کنار رفتار قابل مشاهده و اقدام پیشنهادی می‌گذارد:
احترام: اختلاف بدون تحقیر مطرح می‌شود. اقدام پیشنهادی گفت‌وگوی روشن و متقابل است.
استقلال: هر دو نفر حق کار، تحصیل و ارتباط اجتماعی دارند. اقدام پیشنهادی این است که مرزهای شخصی را مکتوب کنید.
اعتماد: اطلاعات مهم پنهان نمی‌شود. اقدام پیشنهادی توافق دربارهٔ شفافیت است.
امنیت: تهدید و اجبار وجود ندارد. اگر خطری هست، اقدام پیشنهادی کمک و حمایت فوری است.
رشد: رابطه توانایی‌های دو طرف را تقویت می‌کند. اقدام پیشنهادی بازبینی ماهانهٔ کیفیت رابطه است.
این فهرست یک ابزار مستقل است و می‌توان آن را چاپ کرد یا در دفتر برنامه‌ریزی شخصی به کار برد. پرسش اصلی آن این است: این رابطه چه چیزی به من می‌افزاید و چه چیزی از من می‌کاهد؟ خروجی مورد انتظار هم تصمیمی برای ادامه، اصلاح یا فاصله‌گیری است.
پژوهش‌های روابط، گفت‌وگو را پاسخ فعال و سازنده و تشدید تعارض را پاسخ فعال و مخرب می‌دانند. نقد شخصیت، تهدید، اتهام و سکوت تنبیهی، مسئله را حل نمی‌کنند. از جمله‌های «من» استفاده کنید: «وقتی برنامه بدون اطلاع من تغییر می‌کند، احساس ناامنی می‌کنم؛ بیایید راهی برای هماهنگی پیدا کنیم.»
کنترل‌گری، تحقیر، تهدید، خشونت، انزوا، دستکاری و نقض حریم خصوصی نشانه‌های هشدارند. در چنین وضعیتی توصیهٔ ساده «بیشتر تلاش کن» کافی نیست؛ امنیت، حمایت اجتماعی و کمک حرفه‌ای باید در اولویت قرار گیرد.